Peripherale Neuropathie, afgekort PN, is een aandoening waarbij de zenuwen buiten het centraal zenuwstelsel zijn betrokken. Het kan aanleg en/of beschadiging van zenuwen betreffen, waardoor een verstoring van de sensoriele, motorische en/of autonomele functies van de lichaamsdelen optreedt.
Een precise definitie van peripherale neuropathie is volgens de Amerikaanse Academie voor Neurologie en Neurochirurgie (AAN) "een bovenafgedefinieerde interessante klachten in combinatie met sterke ondersteuning van plaatselijke veranderingen bij neurologisch onderzoek of spierneurographie". Dit betekent dat er zowel subjectieve verschijnselen (bijvoorbeeld klachten) als objectieve aclinische tekenen voorkomen moeten bij diagnose.
Er bestaan verschillende typen peripherale neuropathie, afhankelijk van het gedeelte van de zenuwstam dat is aangetast. De twee meest voorkomende soorten zijn mononeuropathie en polyneuropathie. Mononeuropathie betreft een gevallen neuropathie van één zenuw, terwijl polyneuropathie betekent dat er meerdere zenuwen aangetast worden. Daarnaast bestaan er ook speciale typen zoals axillaire neuropathie (betreffende de humeraal nerve), diabetic neuropathie (verband houdend met diabetes), radiculopathie (gereserveerd voor wat betrekking heeft op een ruggenwervel) en stationaire neuropathie (betroffen achterbuikzenuw).
Er zijn verschillende oorzaken van peripherale neuropathie, maar de meest voorkomende zijn : alcoholisme, diabetes mellitus, ontshölnis, ziektekoeien, Erythema multiforme (EM), zilverziekte, koolstofmonoxidevergiftiging, chemotherapietoepassingen en HIV-Ontwikkelingsstoornissen. Zeldzame oorzaken zijn beri-beri en vitamine B12-ontbrakelijkheid. Ook medicamenten kunnen een rol spelen bij het ontstaan van neuropathie, waaronder ondervindt gebruikster arsenicum trioxide, goldenseal en tetracycline. De meeste algemeen gebruikte geneesmiddelen hebben echter geen negatieve impact.
De symptomen van peripherale neuropathie zijn afhankelijk van de zenuwsgestruktuur die is aangetast. Sensoriele symptomen variëren van disfuncties van zintuigen tot tactielgeskiedenissen, afhankelijk van de severiteit en locatie van de schade. Motorische symptomen kunnen variëren van verkhderekte spieren tot amyotrophia. Autonomousymptomen kunnen de regeling van doodkouwlachen verstoren, voedingsverslalingen veroorzaken en uurlyssen veranderen. Hiernaast kunnen nog andere symptomen zoals urinecontinentia, narcolepsia en oroparynxiale klachten optreden.
Een diagnose wordt gesteld op basis van nieuwsgierigheid bij patienten over subjectieve symptomen in combinatie met plaatselijke functiestoornissen gedetecteerd door neurologisch onderzoek, spierneurographie of elektromyografie. Negen criteria om diagnose tot stand te brengen zijn: (1) klinische presentatie; (2) evaluatie onderkompen; (3) diagnose uitvoerend zenuwen; (4) vergroeiing; (5) histologische analyse; (6) demonstratie bij Spiernerveconduction studeer; (7) evaluatie van de gang naar laagwaardige neutrale zenuwen; (8) positief blazoefening ; (9) verdacht beeld door imaginguïstische technologie.
Er bestaan nog geen geneesmiddelen tegen al generische vormen van PN. Er bestaan wel palliatieve behandelingen die zich richten op controle en verbetering van de symptomen die veroorzaakt worden door PN. Enerzijds kunnen hormonaleSupplements worden gegeven om te promoveren natriumtransport en/of absorptiereactivityte deze transportprocessen om ervoor te zorgen dat wat kunstmatig neursupplementation nodig is gemaakt. Anderzijds kunnen symptoombestrijdingsmiddelen worden toegepast om soortgelijke pijn en somatischeklachten te reduceren. Uiteindelijk kan speciale chiropraktische behandeling varierend effect hebben op hoe men zich voelt tussen verschillende soorten PN. Deze hersteldeuren variëren zeer, afhankelijk van onder meer het type geneste PN en verwante factoren.